سنگی سخت نشسته بود و چنگ می زد من بودم.

با زبان موسیقی به تو راز دل می گفتم

می گفتم : دالدارمن ، همه جا جز تو نمی بینم .

به هیچ چیز جز تو فکر نمی کنم .

اما ناگهان سپیده ی سنگ دل سر بر زد و مرا از

کنار خانه ی تو راند. دوباره خاموش شدم.

آسمان تاریک بود. من و تو هر کدام روی زمین تنها بودیم

و بسیار دور ازیک دیگر به سر می بردیم.

اما ناگهان عمر این جدایی به سر رسید. زیرا نسیم پیام بر ما شد.

نسیم راز تو را به من گفت و اکنون دنیا را بار دیگر

هم چون بلوری شفاف می بینم که یمان من و تو می درخشد

ستارگان در آسمان بالا آمده اند . گمان داری که خودشان

از نوری که بر ما می پراکندند بی خبر هستند؟

دلدار به من گفت : اگر بخواهی از بر من بروی ، برو،

زیرا سوگندی برای من نخورده ای .

هیچ پیمان وفایی با من نبسته ای .

از کشوری به کشوری سفر کن.

هر جا از شراب تلخ سیر شدی ، سراغ باده ی شیرین برو.

و اگر من را بهتر از دیگران یافتی .

همچنان در انتظار تو می مانم گلم